zakaz prowadzenia pojazdów blokada alkoholowaArt. 182a kodeksu karnego wykonawczego obowiązuje od 15 maja 2015 roku. Pozwala on na zmianę orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów na zakaz prowadzenia pojazdów, które nie są wyposażone w blokadę alkoholową.

Art. 182a k.k.w. mówi o możliwości orzeczenia sądu o dalszym wykonywaniu zasądzonego środka karnego w formie zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. Ta nowa regulacja, która pozwala skazanemu ubiegać się o możliwość prowadzenia pojazdów, ale muszą być to samochody z blokadą alkoholową. Okres zakazu nie ulega natomiast formalnemu skróceniu.

Zakaz prowadzenia pojazdów to środek karny, którego podstawowym zadaniem jest ochrona bezpieczeństwa komunikacyjnego. Przybiera on formę zakazu prowadzenia pojazdów danego rodzaju, zakazu prowadzenia wszystkich pojazdów bądź zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zakaz wydawany jest niezależnie od tego, czy sprawca posiada aktualne uprawnienia do prowadzenia pojazdów.

Aby móc ubiegać się o zamianą zakazu prowadzenia pojazdów na zakaz prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, musi być spełnionych kilka przesłanek:

  • zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres minimum połowy orzeczonego wymiaru lub przez co najmniej przez okres 10 lat, jeśli zakaz prowadzenia pojazdów jest orzeczony dożywotnio,
  • postawa i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego pozwalają myśleć, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu komunikacyjnemu.

Blokada alkoholowa to urządzenie techniczne, które informuje o stanie trzeźwości kierowcy i pozwala na uruchomienie silnika pojazdu wówczas, gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez kierowcę powietrzu wynosi mniej niż 0,1 mg alkoholu w 1dm3.

Dokładne wymogi techniczne dotyczące blokady alkoholowej są określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 lipca 2016 roku. Koszt blokady szacowany jest na około 5 tysięcy złotych. Urządzenie należy obowiązkowo kalibrować raz na 12 miesięcy. Konieczne są też regularne kontrole w stacji diagnostycznej.