Oskarżyciel prywatny ma obowiązek stawić się na wezwanie sadu zarówno na postępowaniu pojednawczym jak i na rozprawie głównej. Postępowanie pojednawcze poprzedza rozprawę główną w sprawach prywatnoskargowych.

Będąc oskarżycielem prywatnym należy pamiętać o stawiennictwie na posiedzeniu pojednawczym, a w przypadku, gdy jest to niemożliwe, należy przedłożyć pisemne usprawiedliwienie, załączając do niego dokument potwierdzający powód niemożności stawienia się na posiedzeniu. Może to być np. zwolnienie lekarskie.

Gdy oskarżyciel prywatny nie stawi się na posiedzeniu i nie usprawiedliwi swojej nieobecności, ani też nie stawi się na nie ustanowiony przez niego pełnomocnik, sąd wyda postanowienie o umorzeniu postępowania.

Obowiązkiem oskarżyciela prywatnego jest też stawić się na rozprawie głównej, do której dochodzi, gdy posiedzenie pojednawcze nie przyniesie skutku w postaci pojednania stron lub gdy nie stawi się na nie oskarżony i nie usprawiedliwi nieobecności. Gdy  oskarżyciel prywatny nie stawi się na rozprawie głównej, efekt jest identyczny jak w przypadku jego niestawiennictwa na posiedzeniu pojednawczym.

Ponadto oskarżyciel prywatny ma kilka innych obowiązków względem sądu. Musi się stawić  na wezwanie sądu w charakterze świadka i złożyć zeznania (niestawienie się może oznaczać zasądzenie kary do 10 tysięcy złotych i przymusowe doprowadzenie do sądu). Ponadto musi on informować sąd o zmianie swojego miejsca zamieszkania (gdy zmieni miejsce zamieszkania bez poinformowania sądu, pismo przesłane przez sąd na poprzedni adres uznaje się za dostarczone).

W przypadku, gdy karalność czynu może wynikać ze stanu zdrowia oskarżyciela prywatnego (np. w przypadku zaistnienia przestępstwa lekkiego uszczerbku na zdrowiu), oskarżyciel prywatny musi się poddać badaniom lekarskim (niepołączonym z zabiegiem chirurgicznym lub obserwacją w zakładzie leczniczym). Gdy sąd podda w wątpliwość stan psychiczny, stan rozwoju umysłowego czy zdolność postrzegania przez oskarżyciela prywatnego, może zasądzić przesłuchanie go w obecności lekarza lub psychologa i oskarżyciel nie może odmówić poddania się takiemu przesłuchaniu. W innych przypadkach, oględzinom, badaniom czy przesłuchaniom w obecności specjalisty oskarżyciela można poddać jedynie za jego zgodą.